Ondanks veel tegenstand en inhoudelijk verweer van patiëntenorganisaties tegen het doorzetten van de WAO-plannen, heeft het huidige kabinet gemeend hieraan toch te moeten vasthouden. Het aantal WAO'ers moet immers drastisch omlaag. Bijna niemand ontkomt meer aan een herkeuring terwijl ook keuringsartsen hun vraagtekens zetten bij de haalbaarheid van dit plan. De verscherpte keuring(en) zijn al in gang gezet maar het wordt nog strenger. Iedereen wordt geacht nog enige werkzaamheden met zijn of haar handicap te kunnen verzetten. Chronisch zieken en psychische patiënten eveneens. Mensen die al jarenlang een uitkering genieten van 80-100% worden pardoes weer gedeeltelijk of helemaal arbeidsgeschikt verklaard. Hoe zullen zij deze klap in het gezicht gaan ervaren? De nadruk wordt immers gelegd op wat je nog kan. Aan het werk dus en niet aanstellen!
Het is onbegrijpelijk dat de sociale partners en de Tweede Kamer akkoord zijn gegaan met dit verwerpelijke voorstel. Heeft niemand de valkuilen ontdekt of de enorme gevolgen kunnen overzien? Het sociale vangnet is nu verruilt voor een modderpoel waar iedereen zichzelf uit moet redden. Eigen verantwoordelijkheid heet dat! Degenen die nog kunnen zwemmen komen er met de moed der wanhoop misschien nog uit. Alle anderen gaan kopje onder en verdrinken. Ons sociale stelsel staat op het punt te verworden tot een farce. Iedereen zal het vroeg of laat aan den lijve ondervinden.
De WAO biedt thans geen bescherming meer. De keuringsarts vindt altijd wel iets om een uitkering te weigeren of AO-percentage naar beneden toe bij te stellen. Anderszins is een prognose voor de toekomst koffiedik kijken. De keuringsarts als helderziende! Ziet u het al voor zich? Wat dat betreft kunnen wij het verzet van hen begrijpen. Een zichzelf respecterend arts wil niet als scherprechter dienen. Toch zullen velen van ons dat gaan ervaren. Deze door de politiek opgedrongen methodiek is beschamend en mensonterend voor alle betrokken partijen.